SZCZECINEK

Miasto położone na Pojezierzu Drawskim między je­ziorami Trzesiecko (pow. 295,1 ha) i Wiellmie (pow. 1830 ha), na „Szlaku Moreny Czołowej” i licznych szlakach pieszych, w strefie chronionego krajobrazu. Szczecinek jest dużym ośrodkiem żeglarstwa i turystyki. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora Trzesiecko znaj­duje się kilka przystani żeglarskich. Nad jeziorem znaj­dują się również dobrze utrzymany park (liczne cie­kawe okazy drzew i krzewów) wraz z muszlą koncer­tową i boiskami sportowymi.Wczesnośredniowieczna osada słowiańska. Prawa miej­skie Szczecinek otrzymał w roku 1310. Na miejscu jednego z dwu grodzisk w 1356 r. zbudowano klasztor Maroentron, natomiast w XIX w. — wieżę widokową z granitowych kamieni, tzw. Wieżę Przemysława za­chowaną do dzisiaj (nad jez. Trzesiecko). Drugie gro­dzisko zlokalizowane było na wyspie jeziora Trzesiecko w miejscu wypływu rzeczki Niezdobnej. Po założeniu w 1310 r. na polecenie księcia Warcisława III miasta, na miejscu tym zbudowano zamek, który przez kilka wieków stanowił siedzibę starosty.Z zabytków na szczególną uwagę zasługuje:zamek z okresu średniowiecza kilkakrotnie przebu­dowywany (przetrwała jedynie znaczna część elewa­cji bocznej o ozdobnym układzie cegieł zendrówek) — obecnie dom wycieczkowy,wieża dawnego kościoła św. Mikołaja — obecnie muzeum regionalne,ratusz neogotycki z czerwonej cegły oraz dawna ży­dowska bożnica (obecnie kościół prawosławny) — ul. Szkolna,neogotycki kościół parafialny (koło zamku),— kościół z ciekawie ułożonych kamieni granitowych — ul. M. Buczka.Za liceum ogólnokształcącym stoi pomnik ku czci Sa­muela Kaulfusza, polskiego pedagoga niemieckiego po­chodzenia, który za kontakty z polskimi towarzystwa­mi naukowymi został w 1824 r. przez władze pruskie przeniesiony do Szczecinka, gdzie przyczynił się do roz­kwitu prowadzonego przez siebie liceum.W okresie międzywojennym Niemcy włączyli Szcze­cinek w linię umocnień „Wału Pomorskiego”. Resztki zniszczonych bunkrów ciągną się łukiem od jeziora Wielimie do jeziora Trzesieeko, na północ od miasta. Największe z nich znajdują się na zalesionym wzgórzu przy szosie Szczecinek — Koszalin oraz przy szosie Szczecinek — Barwice. Jest tu nieźle zachowany ogro­mny bunkier odsłonięty podczas eksploatacji żwiru. Obok niego, w rowie przy szosie znajduje się wiele du­żych głazów narzutowych, zwiezionych na polecenie władz niemieckich z okolicznych wsi do budowy pom­nika zwycięstwa.Dla upamiętnienia walk o miasto (wyzwolone 28II 1945 r. przez kawalerzystów radzieckich) wzniesiono na cmentarzu wojskowym w płn.-wsch. części miasta pom­nik symbolizujący przełamanie Wału Pomorskiego oraz. kamienny pomnik przy zbiegu ulic J. Krasickiego i To­ruńskiej, otoczony łańcuchem z niemieckiego pancer­nika „Gneisenau”, zatopionego w Gdyni. Przy ul. Koś­ciuszki mieści się siedziba Polskiego Towarzystwa Mi­łośników Astronomii z obserwatorium zbudowanym z inicjatywy organizatora, krawca Adama Giedrysa, astro-noma-amatora.Obecnie Szczecinek liczy około 35 tys. ludności. Jest ośrodkiem rozwijającego się przemysłu, centrum han-dlowo-usługowym i turystycznym południowej części województwa koszalińskiego. Znany z produkcji płyt wiórowych, sprzętu instalacyjnego, mebli, przetwór­stwa rolno-spożywczego i in.ŚWIDWIN-Miasto ‚ położone na Pojezierzu Drawskim, w dolinie rzeki Rega. Ważna stacja kolejowa na liniach: Szcze­cin—Koszalin oraz Świdwin—Połczyn Zdrój.Krajobraz okolic miasta urozmaicają zalesione wzgó­rza morenowe dochodzące do 170 m n.p.m. oraz nie­wielkie jeziora. Przez miejscowość przepływa rzeka Re­ga, atrakcyjny i łatwy szlak kajakowy. W odległości 4 km od miasta usytuowany jest ośrodek wypoczynkowy nad jeziorem Bukowiec (pow. 20,8 ha). Ośrodek dys­ponuje miejscami noclegowymi, restauracją, kawiarnią i wypożyczalnią sprzętu turystycznego. Bukowiec jest miejscem wypoczynku mieszkańców miasta a także licz­nych turystów. W odległości 9 km od Świdwina znaj­duje się wieś Lekowo, w której warto obejrzeć park ze starymi okazami lip, dębów i jesionów (dąb o ob­wodzie 8,5 m, 800-letni). W Lekowie również jest koś­ciół ryglowy z XVIII w. z późnogotyckim ołtarzem (tryp­tyk z XV/XVI w.) oraz drewnianą chrzcielnicą z XVII w.Stary słowiański gród. W roku 1264 książę pomorski Barnim I oddaje gród zakonowi premonstr^tensów. Po 14 latach Świdwin przechodzi w ręce margrabiów bran­denburskich, którzy na przełomie XIII i XIV w. nadają Świdwinowi prawa miejskie — prawdopodobnie miało to miejsce w roku 1296. W 1317 r. margrabia branden­burski Waldemar oddaje Świdwin i okolice w zastaw na 14 lat biskupowi kamieńskiemu. W dwa lata później miasto staje się własnością Wedegona v. Vedel.W roku 1378 Vedłowie wystawiają miastu nowy przy­wilej lokacyjny, w którym potwierdzają nadania do­kumentu uprzedniego (zniszczonego w czasie pożaru). Na 70 lat przechodzi Świdwin we władanie Krzyżaków (1384—1454) z wyjątkiem krótkiego okresu w raku 1410, kiedy Władysław Jagiełło po bitwie pod Grunwaldem przekazuje miasto Bogusławowi VIII w uznaniu zasług wojennych. Pokój toruński przekreślił te nadanie. Pod­czas swego panowania Krzyżacy przebudowali w mieście potężny zamek, wzniesiony przez margrabiów askań-skich w latach 1286—’1300.W roku 1454 ziemia świdwińska zostaje sprzedana elektorowi brandenburskiemu na okres blisko 100 lat. Od roku 1540 do 1808 Świdwin znajduje się we włada­niu joanitów, stanowiąc ich komturię. Rozkwit miasta przypada na XV w., istniały tu 4 cechy, 74 browary, cegielnia i własna mennica. Wojny szwedzkie oraz wiel­kie pożary w XVII w. zahamowały rozwój miasta na całe stulecie. Ponowny rozkwit gospodarki nastąpił po wojnach napoleońskich. Rozwija się rzemiosło, rolnictwo, sukiennictwo i handel zbożem. W drugiej połowie XIX w. czynne były fabryki mebli, browar, tartak, młyn, tkal­nia jedwabiu i sukna. W Świdwinie urodził się w roku 1621 wybitny uczony niemiecki Rudolf Virchow, ana­tom, histolog i archeolog.Przed drugą wojną światową uruchomiono wytwórnię radioodbiorników, zakład prefabrykatów budowlanych i fabrykę obuwia. W roku 1859 przeprowadzono przez miasto magistralę kolejową Białogard—Stargard.Podczas drugiej wojny światowej Świdwin został w 30% zniszczony. Obecnie liczy 13 800 mieszkańców i jest ośrodkiem przemysłu dziewiarskiego, spożywczego i che­micznego (Zakłady Przemysłu Terenowego „Rega”, Za­kłady Przemysłu Spożywczego, magazyny zbożowe, Chemiczna Spółdzielnia Pracy). W odbudowanym zamku mieści się dom kultury, biblioteka i kawiarnia. Miasto jest prężnym ośrodkiem kulturalnym. Świdwin jest mię­dzy innymi gospodarzem Ogólnopolskiego Konkursu Po­etyckiego im. J. Śpiewaka, konkursów i przeglądów re­gionalnych a także organizatorem imprezy o charakterze historycznym pod nazwą „Bitwa o krowę”.Do obiektów wartych obejrzenia należą:kościół gotycki z XIV w. — trójnawowa bazylika z obejściem naw bocznych,zamek z XIII/XIV w. rozbudowany w latach 1740—54, odbudowany w latach 1964—68 (rozpoczęcie budowy zamku przypisuje się książętom połabskim),pozostałość dawnych obramowań miejskich; BramaKamienna z XIV w. (Wysoka) i fragmenty murów przy ul. Nad Regą,Pomnik Lotników — plac Lotników,Pomnik Żołnierzy WP i Armii Czerwonej — pl. J. Krasickiego,tablica pamiątkowa ku czci E. Gierczak — budynek Szkoły Podstawowej nr. 2.SILNOWO-Wieś na Pojezierzu Drawskim przy szosie i lin.it ko­lejowej Szczecinek — Czaplinek, w odległości 28 km od Szczecinka nad jeziorem Pile.Miejscowość leży w strefie chronionego krajobrazu, na szlaku. turystycznym „Wzniesień Moreny Czołowej” prowadzącym z Białego Boru do Drawska. Przez miej­scowość przechodzi turystyczny szlak pieszy „Okolic Szczecinka” wiodący ze Szczecinka do Czaplinka.Jezioro Pile (pow. 933 ha, głęb. 54 m) jest drugim akwenem pod względem głębokości na Pojezierzu Dra­wskim. Należy do jezior typu oligotroficznego z relik­tową fauną skorupiaków. Przepływająca przez jezioro r^eka Piława stanowi szlak kajakowy i miejsce poło­wów wędkarskich.Miejscowość liczy około 350 mieszkańców, jest ośrod­kiem administracji gminnej. W pobliżu we wsi Dąbie — kościół z drewnianą wieżą z XVIII w. W roku 1955 w Silnowie odkryto skarb kultury łużyckiej.PKP — przystanek; linia Szczecinek — Czaplinek. PKS — przystanek; linia Szczecinek — Czaplinek.SŁAWOBORZE-Miejscowość na Pojezierni Drawskim w dolinie rzeki Pokrzywnicy na skrzyżowaniu dróg prowadzących do Kołobrzegu, Białogardu i Świdwina. Krótka (26 km) i o dużym spadku rzeka Pokrzywnica uchodzi do Par­sęt}-. W okolicy znaczne kompleksy leśne oraz niewiel­kie jezioro Leśne. We wsi jest basen kąpielowy.Sławoborze wyzwolone zostało 4 III 1945 r.; ku czci żołnierzy Wojska Polskiego wzniesiono tu pomnik. Miejscowość jest ośrodkiem administracji gminnej; li­czy około 1600 mieszkańców.Na uwagę zasługuje kościół z XIX w., obok którego rośnie jesion O’ obwodzie 400 cm.OSiR — ul. Środkowa 3, tel. 34 (wypożyczalnia sprzętu turystycznego).PKP — przystanek kolei wąskotorowej — do Kosza­lina.PKS — przystanek; linie: Białogard, Kołobrzeg, Świ­dwin.Pole biwakowe nad jeziorem Leśnym. Restauracja „Roztocze”, kat. III, m. 220, tel. 12.ŚWIESZYNO-Wieś położona na Równinie Białogardzkiej 7 km na południe od Koszalina, przy szosie Koszalin—Tychowo. W7okół miejscowości rozciągają się, atrakcyjne dla turys­tyki krajoznawczej lasy. Dwa km od Świeszyna w po­bliskim Strzekęcinie, znajdują się dwa pałace z XI2t i XX w. i park, własność zniemczonej rodziny Kamy­ków (von Kameke). Na uwagę zasługuje rzeźbiony z surowego dębu strop w małym pałacu, W parku ponad 70 gatunków i odmian drzew oraz krzewów, w tym najpiękniejsze w województwie skupisko rododendronów i azalii. W Strzekęcinie znajduje się Stacja Hodowli Roślin specjalizująca się w hodowli ziemniaków.PKS — przystanek; linie: Koszalin, Białogard, Poł­czyn Zdrój.MKS — przystanek; linia Koszalin. Wiejski Dom Kultury z biblioteką.TYCHOWO-Wieś leżąca na morenie dennej Równiny Białogardz­kiej na skrzyżowaniu dróg prowadzących do: Koszalina, Bobolic, Połczyna Zdroju i Białogardu 21 km na płd.–wsch. od Białogardu. Wokół Tychowa rozciągają się znaczne kompleksy leśne. Na szczególną uwagę zasłu­guje największy w Polsce głaz narzutowy „Trygław”, na którym poganie składali niegdyś ofiary. ‚Rozmiary głazu: obwód — 50 m.wysokość części nadziemnej — 3,80 m, pod ziemią — ok. 4,4 m, objętość — ok. 700 m3.We wsi znajduje się ciekawy park ze starymi drze­wami, między innymi są tu cypryśniki błotne. Na dzie­dzińcu kościelnym rosną duże lipy i wiąz — pomniki przyrody. Z zabytków godny zwiedzenia jest kościół ryglowy zbudowany w XV wieku, w późniejszych latach przebudowany.Miejscowość leży na pieszym szlaku Koszalin—Połczyn Zdrój—Sośnica.Wieś bardzo czysta, zadbana, laureat nagród i tytu­łów „mistrza gospodarności”. Ośrodek gospodarki le­śnej, POM, Państwowe Gospodarstwo Rolne. Tychowo jest ośrodkiem administracji gminnej, liczy około 180 mieszkańców.USTRONIE MORSKIE-Ustronie Morskie jest jedną z najpiękniejszych nad­morskich miejscowości w województwie koszalińsrcim. Leży 13 km na zachód od Kołobrzegu na pieszym „Koszalińskim Szlaku Nadmorskim” i nadmorskiej strefie chronionego krajobrazu, w odległości 0,5 km od głównej trasy drogowej i kolejowej Kołobrzeg—Ko­szalin.Ustronie Morskie ciągnie się na przestrzeni 3,5 km łącząc się z nowo tworzącą się miejscowością wczaso­wą — Sianożęty. Brzeg na znacznej długości — klifo­wy a plaża jest niezbyt szeroka. Okolice stosunkowo słabo zalesione i mało krajobrazowo urozmaicone (pła­ska morena denna) są wykorzystane rolniczo. W miej­scowościach tych liczna jest baza wczasowa zakładów pracy i FWP. Obecnie rozwija się również baza uzdro­wiskowa przy współpracy Państwowego Przedsiębior­stwa „Uzdrowisko Kołobrzeg”. Interesująca jest archi­tektura i kompozycja przestrzenna nowo powstających zakładowych ośrodków wczasowych. Bezpośrednio nad morzem znajduje się w Ustroniu Morskim leśny Park Zdrojowy.Ustronie Morskie jest ośrodkiem administracji gmin­nej i liczy łącznie z Sianożętami 1400 mieszkańców.Informacja turystycznaWIERZCHOWO-Miejscowość położona w pasie moren czołowych po­między jeziorem Wierzchowo a jeziorem Kaczym, przy trasie Koszalin—Szczecinek w gminie Szczecinek. Jezio-re Wierzchowo jest jednym z największych akwenów moreny dennej na Pojezierzu Drawskim (731 ha) i sto­sunkowo dużej głębokości (26 m). Najodpowiedniejsze warunki dla turystyki pobytowej i krajoznawczej znaj­dują się pomiędzy jeziorem Wierzchowo i Studnica. Te­ren ten charakteryzuje się znacznymi deniwelacjami, dużym zalesieniem i szerokimi, piaszczystymi plażami. W zachodniej części jeziora na dużym półwyspie znaj­duje się imponujących rozmiarów grodzisko, u stóp którego są również bardzo dobre warunki do biwako­wania (dobra dostępność brzegowa). Jezioro Wierzcho­wo jest przeznaczone do kompleksowego zagospoda­rowania turystycznego. Na jeziorze tym bierze początek jeden z ciekawszych szlaków wodnych rzeki Gwdy, tzw „Pętla Szczecinecka”.Wierzchowo liczy 920 mieszkańców. Na uwagę zasłu­guje kościół z XVIII w. z dzwonnicą z XVIII w. i dzwo­nem z 1641 r. We wsi PGR Wierzchowo oraz gorzelnia.PKS — przystanek; linie: Koszalin, Szczecinek, Biały Bór.WIERZCHOWO ORAWSKIE-Wieś położona na Pojezierzu Drawskim w odległości 10 km na płd.-wsch. od Złocieńca.Miejscowość leży w strefie chronionego krajobrazu, w pobliżu południowego brzegu jeziora Wąsosze, (pow. 308 ha, głęb. 7 m). Przez Wierzchowo przechodzi pieszy szlak turystyczny po pozycji ryglowej Wału Pomorskie­go. Okoliczne lasy stanowią tereny łowieckie.Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z wieku XVI, kiedy była własnością rodu Borków. W drugiej poło­wie XIX w. Wierzchowo liczyło około 1200 mieszkań­ców. Miejscowość w czasie drugiej wojny światowej była silnym miejscem oporu wojsk niemieckich na ostatniej linii obronnej pozycji ryglowej Wału Pomor­skiego. Wydarzenia te upamiętnia głaz z tablicą usta­wiony przy neogotyckim kościele. W kościele warto zo­baczyć renesansowy ołtarz z XVII w.Obecnie Wierzchowo liczy około 1400 mieszkańców, jest wsią o charakterze rolniczo-przemysłowym i ośrod­kiem administracji gminnej. W miejscowości cegielnia, tartak, wytwórnia oklein, mieszalnia pasz i między-kółkowa baza maszynowa.

[Głosów:1    Średnia:5/5]

Comments

comments