ZRÓDLISOKOWA BUCZYNA

Rezerwat „Zródliskowa Buczyna”Rezerwat o powierzchni 122,22 ha, położony na tere­nie gromady Stare Czarnowo, w leśnictwie Glinna, nad­leśnictwie Rozdoły, utworzony 30 V 1956 r. w celu za­chowania fragmentu lasu bukowego o cechach zespołu naturalnego, wykształconego w różnych odmianach ty­pologicznych.Teren rezerwatu, leżącego na południowym skraju właściwego pasma Gór Bukowych, jest obniżeniem, są­siadującym od północy ze wzgórzami morenowymi, a od strony południowej — z jeziorem Glinno. Na wilgot­nych zboczach morenowych częste są wycieki wodne bogate w wapienno-żelaziste substancje mineralne. Stąd przeważająca część rezerwatu ma charakter źródluskowy, a źródełka wraz z przepływającymi strumykami powodują wykształcanie niezmiernie interesujących zes­połów leśnych. Na znacznym obszarze rozwija się oso­bliwa buczyna zródliskowa , któ­rej charakterystyczną cechą florystyczną jest bogactwo storczyków w runie. Rosną tutaj: kruszczyk szerokolist-ny i bardzo rzadki kruszczyk siny , gnieźnik leśny oraz buławnik wielkokwiatowy i czerwony Przewodnią rośliną zespołu jest szczyr trwały, a wyróżnia ten typ bu­czyny czosnaczek .W jarach nad strumykami rozwijają się lasy łęgowe, a na miejscach nisko położonych, torfiastych i zabagnio-nych, szczególnie w partiach rezerwatu przy jeziorze, płaty łozowisk i olszyn. Wśród tych zespołów najcie­kawszy jest niewątpliwie łęg jesionowy . W runie tego lasu spotkać można najrzad­szą turzycę flory polskiej — turzycę zgrzebłowatą , gatunek zachodni, który w Puszczy Bu­kowej ma jedyne w kraju stanowiska. Z innych rzad­szych roślin rosnących w łęgu jesionowym wymienić można: przetacznik górski , czarta-wę pośrednią , stokłosę gałęzistą i mech krzewik lisi .Pozostały obszar rezerwatu na zboczach morenowych zajmuje typowa buczyna pomorska i jej odmiany. Buczyna pomorska prezentuje się jako piękny las kolumnowych drzew, roztaczający swój urok szczególnie wiosną w czasie kwitnienia pierwszych roś­lin runa: zawilca, gajowca, marzanki, perłówki, żywca, fiołków i innych.Rezerwat „Kołowskie Parowy”Rezerwat obejmuje typowy dla krajobrazu Puszczy Bukowej fragment lasu o powierzchni 24,39 ha, na naj­wyższych wzniesieniach morenowych niedaleko wsi i leśniczówki Kołowo, w nadleśnictwie Rozdoły; utwo­rzony został dnia 30 V 1956 r.Teren rezerwatu poprzecinany jest z południa na północ stosunkowo głębokimi wąwozami. Na zboczach występują źródła, z których biorą początek małe stru­myczki, łączące się w jeden potok. Ciekawym zjawi­skiem jest znikanie strumienia, który natrafiając na dnie jaru na łatwo przepuszczalne podłoże nagle wsiąka w głąb i dalej płynie pod ziemią. Na wysoczyznach morenowych rezerwatu rozwija się piękna i typowa po­stać buczyny pomorskiej z bogatym runem, w którym rosną obficie wszystkie charaktery­styczne dla tego typu lasu gatunki roślin; do rzadszych należy kostrzewa leśna .W miejscach źródlisk rosną płaty buczyny źródlisko-wej , a wzdłuż strumyka ciągniesię wąskim pasem łęg olszowy , zwykle w okresie wiosennym silnie podtopiony. Roślin­ność runa w lesie łęgowym jest niezwykle bujna i bo­gata pod względem zróżnicowania florystycznego, prze­ważają jednak gatunki dość pospolite.Rezerwat „Buczynowe Wąwozy”Rezerwat, pod względem krajobrazowym podobny do poprzedniego obiektu, występuje w sąsiedztwie, w tym samym leśnictwie Kołowo, w nadleśnictwie Rozdoły, koło miejscowości Smierdniea i zajmuje powierzchnię 39,94 ha; data utworzenia: 30 V 1956 r. Jest to teren bar­dzo malowniczy i niezwykle urozmaicony pod względem rzeźby, uwilgotnienia siedlisk i charakteru glebowego podłoża. Na pagórach i zboczach morenowych panuje buczyna pomorska zróżnicowana na szereg form typologicznych i florystycznych. Na siedli­skach uboższych pod względem glebowym trafiają się płaty kwaśnej dąbrowy , a na dnie wilgotnych jarów — łęgi olszowe .Oprócz uroku lasów i szczególnych walorów krajobra­zowych, jakie prezentują „Buczynowe Wąwozy”, warto również podkreślić znaczenie tego rezerwatu dla ochro­ny rzadkich roślin. Rosną tu m. in. takie osobliwości florystyczne, jak żywiec cebulkowy , kostrzewa leśna , manna gajowa , bluszcz , narecznica górska i widłak wroniec .Rezerwat „Trawiasta Buczyna”Rezerwat zajmuje obszar 79,63 ha na południowo-wschodnim krańcu Puszczy Bukowej, koło miejsco­wości Stare Czarnowo, w leśnictwie Dobropole, w nad­leśnictwie Rozdoły; data utworzenia 30 V 1956 r. Teren rezerwatu lekko pofałdowany. Na kopulastych wznie­sieniach częste są głazy narzutowe. Główny zrąb roś­linności tworzy w rezerwacie buczyna pomorska z per-łówką jednokwiatową w runie . W ob­niżeniach, mozaikowo rozrzucone w buczynie, wystę­pują jeszcze małe płaty bagiennych zarośli wierzbo­wych oraz olszyn. Rezerwat „Trawiasta Buczyna” nie różni się zbytnio pod względem botanicznym od sąsia­dujących rezerwatów i jest tylko uzupełnieniem, które ma na celu w możliwie najszerszym wymiarze uchronić wspaniałe, naturalne lasy, jakie się jeszcze w tym rejo­nie zachowały.ParkiBoi ko wice. Park uważany jest za najstarszy w rejonie, co potwierdzają rosnące w nim potężne, wie­kowe drzewa. Stary kasztan jadalny ma trzy grube konary o obwodzie od 2,3 m do 3,2 m, a pień jego osiąga obwód 6,3 m. Platan ma 3,0 m obwodu, lipa srebrzysta obwód 4,65 m.Dębogóra. Malowniczy, duży park leśny ze sta­wami i pięknymi alejami, łączy się bezpośrednio z przy­ległym lasem. Jest w nim dużo egzotycznych i starych drzew zadziwiających rozmiarami i osobliwymi forma­mi. Na uwagę zasługują potężne dęby, bardzo wysoki cypryśnik błotny i obradzająca szyszki górska limba , ponadto klon man­dżurski miłorząb , różne gatunki świerków i wiele innych obcych drzew. Bardzo ciekawy park wśród lasów Pusz­czy Bukowej, mający kolekcję niezwykle cennych drzew, wśród których na czoło wysuwa się sekwoja olbrzymia . Drzewo to, które osiągnęło już w obwodzie 3,14 m, jest największym okazem tegogatunku w Polsce; wytwarza obficie szyszki, ale nasiona nie mają zdolności kiełkowania. Jest tu jeszcze wiele innych drzew i krzewów obcego pochodzenia. Tabliczki z nazwami umożliwiają dokładne zapoznanie się z ga­tunkami tego pięknego i słynnego już ogrodu dendro­logicznego.Rożnowo. W parku rosną stare drzewa imponu­jących rozmiarów, z dębem o obwodzie 6,2 m na czele; drzewo to jest dodatkowo interesujące, ponieważ oplata je piękny, dorodny bluszcz Rosną tu po­nadto stare cisy, ładne magnolie, żółte kasztanowce i szkarłatne głogi Struga. Rozległy park leśny leżący nad rzeką Płonią, do którego wprowadzono liczne gatunki drzew egzotycznych. Rosną tu wspaniałe, pomnikowe drzewa: lipa wielkolistna o obwodzie 5,3 m, okazałe dęby osią­gające 4,9 m i buki — 5,6 m obwodu oraz stare wiązy, świerki i platany. Wśród drzew obcego pochodzenia szczególnie interesująca i licznie reprezentowana jest grupa gatunków iglastych.Pomniki przyrody1) GryfinoLipa — potężne, stare drzewo, o obwodzie 8,15 m.2) ŻelewoLipa — pod nazwą „Ośla Lipa” — ładne, okazałe, samotne drzewo przy kościele.3) Żelisławiec„Dąb pod Gryfami” — gruby, pomnikowy okazstarego drzewa.4) Stare CzarnowoGłaz — duży kamień narzutowy o obwodzie 9 mw pobliżu wsi Dębina.Stanowiska rzadszych ptakówW obrębie powiatu gryfińskiego stwierdzono ostatnio stanowiska rzadszych i chronionych ptaków w nastę­pujących miejscowościach: 1) Babinek — żurawie, czaple; 2) Banie — żurawie; 3) Borzym — żura­wie; 4) Bukowo — orzeł bielik; 5) Grzybno — czaple; 6) Krzywin — orzeł bielik, bocian czarny; 7) Mielenko — orzeł bielik; 8) Międzyodrze Gryfińskie — czaple; 9) Wełtyń — łabędzie; 10) Swobnica — żurawie.Rezerwat „Jezioro Liwia Łuża”Rezerwat ptaków, utworzony 8 VII 1959 r. w celu za­chowania naturalnego środowiska lęgowego łabędzia niemego na jeziorze o powierzchni 220 ha, będącym równocześnie ostoją wielu gatunków ptactwa wodno-błotnego. Jezioro Liwia Łuża położone jest na terenie gromady Śliwin, niedaleko nadmorskiego kąpie­liska Niechorze. Jest to rezerwat częściowy, w którym dozwolony jest kontrolowany odłów ryb z jeziora. : Jezioro jest płytkie i w znacznej części zarośnięte szuwarem trzciny, oczeretu bądź pałki, co stwarzaciągnie Się podmokły łęg olszynowy, W którym gnieździ się bardzo liczne ptactwo śpiewające. Jesienią w lesie zerują: kwiczoł paszkot drozd rdzawoboczny oraz liczne sikorki Pozostałe partie wybrzeża jeziora stanowią pła-sprzyjające warunki lęgowe dla bogactwa ptasiego świa­ta. Gnieżdżą się tu i żerują w wielkich ilościach: ła­będź niemy liczba waha się w poszczególnych latach od 30 do prawie 200 sztuk oraz kaczki: krzyżówka cyranka (.4. querquedila), roże-niec , czernica i gągoł . Jesienią nocują w szuwarach prze­lotne dubelty i kszyki Zimą, jeżeli jezioro nie jest zamarznięte, pojawiają się dużymi grupami lodówki Także najbliższe otoczenie jeziora jest dogodne do gnieżdżenia się ptactwa. Wzdłuż północnego brzeguskie łąki torfowiskowe. Gnieżdżą się tutaj: kwiczoł, paszkot, pokląskwa, brodziec krwawodzioby i wiele innych. W przelocie zatrzymują się na łąkach dla od­poczynku i zdobycia pokarmu stada czajek biegusów i rycyków Łącznie w rezerwacie zarejestrowano ponad 100 ga­tunków ptaków, wśród których na szczególną uwagę zasługują: gągoł krzykliwy , tracz długodzioby i orzeł bielik — birkut , który stale przylatuje nad jezioro z gniazda oddalonego od rezerwatu o 2 km; pojawienie się birkuta w powietrzu wywołuje zawsze wśród pta­ków na jeziorze wielki popłoch.Parki1) Karnice. Duży park nad strumieniem, który rozdziela go na dwie części. Interesujące są tu wysokie jodły kaukaskie , których pnie osiągają 3,4 m w obwodzie, oraz stare cisy Partia parku nad samą rzeczką ma charakter naturalnego lasu łęgowego.Li sowo. Niewielki, lecz ładny park, zawierający sporo starych, cennych drzew rodzimych i obcych. Szczególnie okazały jest modrzew mający pień o ob­wodzie 3,0 m, a bardzo ozdobną i efektowną formę ma dąb stożkowy Płoty. Są tu dwa piękne parki bogate w gatunki drzew i krzewów obcego pochodzenia. Park miejski ob­fituje w drzewa iglaste: różne świerki, kilka gatunków jodeł, ciekawe sosny: górska i limba tsugi i daglezje.Również dużo rzadkich, egzotycznych gatunków wy­stępuje w drugim parku przy Technikum Rolniczym. Rosną tam: orzesznik pięciolistkowy i siedmiolistkowy , katalpy perłowiec japoński oraz ciekawe odmiany buków, dębów i kaszta­nowców. Z drzew iglastych piękna i unikalna jest ko­lekcja jodeł. Występują tu jodły: olbrzymia, biała, bal­samiczna, kaukaska, jednobarwna i szlachetna Wiosną szczególnie piękne są kwit­nące fioletowo różaneczniki magnolie i bzy lilaki. Park w Płotach należy do najcenniejszych parków w województwie.4) Trzygłów. W niedużym parku rosną piękne,stare drzewa krajowe i obce, prawdziwe zabytki przy-rody. Na uwagę zasługują lipy, z których najgrubszama 5,85 m obwodu. Walorem parku jest poza tym jegomalownicze położenie nad jeziorem.Pomniki przyrody1) KłodkowoLipy — dwa wielkie zabytkowe drzewa.2) StołążAleja lipowa — szczególnie piękna aleja sta­rych drzew, o obwodzie do 4 m;mały park przy pałacu.Stanowiska rzadszych ptakówOstatnio obserwowano rzadsze ptaki na terenie po­wiatu gryfickiego, wyłączając ptasi raj na jeziorze Li­wia Łuża, tylko w miejscowościach: 1) Łopianów — czaple i 2) Ś 1 i w i n — orzeł bielik.

[Głosów:1    Średnia:3/5]

Comments

comments